Türkiye’nin Siber Güvenlik Mimarisi: NATO ve BM Çerçevelerinde Uyum Stratejilerinin Karşılaştırmalı Analizi
Türkiye, NATO üyesi olmasına karşın her uluslararası siber güvenlik çerçevesine aynı yoğunlukta katılmamaktadır. Bu çalışma, farklılaşmanın örüntüsünü ve olası nedenlerini 2016-2025 dönemini kapsayan nitel karşılaştırmalı vaka analiziyle incelemektedir. Analiz, NATO zirve belgelerine, Türkiye’nin BM Açık Uçlu Çalışma Grubu (OEWG) toplantılarındaki doğrudan açıklamalarına, BM Genel Sekreterliğine sunduğu ulusal katkılara, Türkiye’nin aday ülke sıfatıyla katıldığı bir Avrupa Birliği açıklamasına ve ulusal strateji ile mevzuat belgelerine uygulanan dört kategorili bir kodlama çerçevesine dayanır. Bulgular, Türkiye’nin bağlayıcı NATO çerçevesinde kurumsal üyelikler ve zirve kararlarının benimsenmesi yoluyla operasyonel uyum gösterdiğine işaret etmektedir. BM süreçlerinde katılım daha seçici ve düşük yoğunlukludur. Türkiye’nin incelenen BM açıklamaları mevcut gönüllü norm çerçevesine karşı çıkmaz; tavsiyelerin gönüllü niteliğini ve kapasite inşasını öne çıkarır. Dijital egemenlik, verinin yurt içinde tutulması ve yerli teknoloji vurgusu ise müzakere açıklamalarından çok ulusal strateji belgelerinde ve Genel Sekreterliğe sunulan 2024 tarihli ulusal katkıda belirginleşir. Çalışma bu örüntüyü “çift katmanlı uyum” kavramıyla adlandırır ve kavramı, Acharya’nın norm yerelleştirme yaklaşımı ile Börzel ve Risse’nin uyum tipolojisini birden fazla platformun aynı anda izlendiği durumlara uyarlayan bir analitik araç olarak önerir. Belge temelli tasarım gizli müzakereleri kapsamadığından bulgular nedensel kanıt olarak değil, kuramsal beklentilerle tutarlı bir örüntü olarak okunmalıdır.

Anahtar Kelimeler
Türkiye, siber güvenlik politikası, NATO, norm uyumu, dijital egemenlik, çift katmanlı uyum