|
|
|
Yazar
|
:
Çağlar ÖZER
|
|
|
Türü |
:
|
|
Baskı Yılı |
:
2026
|
|
Sayı |
:
2-2026
|
|
Sayfa |
:
1-22
|
|
DOI Number: |
:
|
| Cite : |
Çağlar ÖZER , (2026). Türkiye’nin Siber Güvenlik Mimarisi: NATO ve BM Çerçevelerinde Uyum Stratejilerinin Karşılaştırmalı Analizi. TİGİN Analitik Sosyal Bilimler Dergisi, 2-2026, p. 1-22. Doi: .
|
|
|
Özet
Türkiye, NATO üyesi olmasına karşın her uluslararası siber güvenlik çerçevesine aynı yoğunlukta katılmamaktadır. Bu çalışma, farklılaşmanın örüntüsünü ve olası nedenlerini 2016-2025 dönemini kapsayan nitel karşılaştırmalı vaka analiziyle incelemektedir. Analiz, NATO zirve belgelerine, Türkiye’nin BM Açık Uçlu Çalışma Grubu (OEWG) toplantılarındaki doğrudan açıklamalarına, BM Genel Sekreterliğine sunduğu ulusal katkılara, Türkiye’nin aday ülke sıfatıyla katıldığı bir Avrupa Birliği açıklamasına ve ulusal strateji ile mevzuat belgelerine uygulanan dört kategorili bir kodlama çerçevesine dayanır. Bulgular, Türkiye’nin bağlayıcı NATO çerçevesinde kurumsal üyelikler ve zirve kararlarının benimsenmesi yoluyla operasyonel uyum gösterdiğine işaret etmektedir. BM süreçlerinde katılım daha seçici ve düşük yoğunlukludur. Türkiye’nin incelenen BM açıklamaları mevcut gönüllü norm çerçevesine karşı çıkmaz; tavsiyelerin gönüllü niteliğini ve kapasite inşasını öne çıkarır. Dijital egemenlik, verinin yurt içinde tutulması ve yerli teknoloji vurgusu ise müzakere açıklamalarından çok ulusal strateji belgelerinde ve Genel Sekreterliğe sunulan 2024 tarihli ulusal katkıda belirginleşir. Çalışma bu örüntüyü “çift katmanlı uyum” kavramıyla adlandırır ve kavramı, Acharya’nın norm yerelleştirme yaklaşımı ile Börzel ve Risse’nin uyum tipolojisini birden fazla platformun aynı anda izlendiği durumlara uyarlayan bir analitik araç olarak önerir. Belge temelli tasarım gizli müzakereleri kapsamadığından bulgular nedensel kanıt olarak değil, kuramsal beklentilerle tutarlı bir örüntü olarak okunmalıdır.
Anahtar Kelimeler
Türkiye, siber güvenlik politikası, NATO, norm uyumu, dijital egemenlik, çift katmanlı uyum
Abstract
Although Türkiye is a NATO member, it does not engage with all international cybersecurity frameworks at the same intensity. This study examines the pattern of this differentiation and its possible drivers through a qualitative comparative case analysis covering 2016-2025. The analysis applies a four-category coding framework to NATO summit documents, Türkiye’s own statements at the UN Open-Ended Working Group (OEWG), its national submissions to the UN Secretary-General, a European Union statement with which Türkiye aligned as a candidate country, and national strategy and legal documents. The findings indicate that within the binding NATO framework Türkiye displays operational compliance through institutional memberships and the endorsement of summit decisions. Its engagement in UN processes is more selective and of lower intensity. The UN statements examined do not contest the existing voluntary norm framework; they stress the voluntary character of recommendations and capacity building. Emphasis on digital sovereignty, data localization and domestic technology appears mainly in national strategy documents and in the 2024 national submission to the Secretary-General rather than in negotiating statements. The study labels this pattern “dual-layered compliance” and proposes the concept as an analytical tool that adapts Acharya’s norm localization approach and Börzel and Risse’s compliance typology to settings in which several platforms are engaged at once. Because the document-based design does not cover confidential negotiations, the findings should be read as a pattern consistent with theoretical expectations rather than as causal proof.
Keywords
Türkiye, cybersecurity policy, NATO, norm compliance, digital sovereignty, dual-layered compliance